7/4/14

Σημείο Αναφοράς

Νομίζω οτι η κρίση της Μέσης Ηλικίας μου χτυπάει την πόρτα και δεν το είχα πάρει πρέφα.

Το αντιλαμβάνεσαι όταν φτάνεις στο σημείο να σε ενοχλεί η μουσική στην καφετέρια, να μην βρίσκεις διασκέδαση σε κανένα κλαμπ, να μην μπορείς να βρείς 20 hits εντός 2 μηνών για να κάψεις ένα CD ή να κάνεις έστω ένα playlist στο αμάξι.

Πιο έντονα το αντιλαμβάνεσαι Κυριακές απογεύματα που μαζευόμαστε σε σπίτια και καθόμαστε με πτι φουρ, καπουτσίνο και ελληνικό και σκοτώνουμε τουλάχιστον 5 ώρες.
Κάτι σαν τις Κυρίες της Αυλής... (omg)

Δεν έχω την διάθεση πλέον να γνωρίσω νέους ανθρώπους. Θέλω μεν, αλλα που να τους βρεις δε...
Βέβαι έχω και τις επιφυλάξεις μου, μήπως χάσω το χρόνο μου, μήπως λόγω χρόνου δεν θα υπάρξει ουσιαστική επικοινωνία, αν θα ταιριάξει με την υπόλοιπη παρέα ο κάθε νεόφερτος κλπ κλπ...

Είναι σαν το πλατσούρισμα στην λίμνη, είναι όμορφη να την κοιτάς όταν είναι ήσυχη αλλά κάποια στιγμή θές να υπάρξει και κάποιο δρώμενο, καμια πάπια, κανα βατραχάκι να ρίξει να πήδο κλπ κλπ...

Βέβαια η αναταραχή στα νερά μπορεί να καθαρίσει το βαλτωμένο τοπίο ή να φέρει την βρώμα στην επιφάνεια, οπότε αξίζει το ρίσκο?

Το Σάββατο το πρωί λοιπόν πήρα έναν απο τους καλύτερους μου φίλους και πήγαμε για καφέ στην Γλυφάδα, έτσι να θυμηθούμε τα νιάτα μας, τότε που ο καφές στην Γλυφαδα σήμαινε ατελείωτο λιώσιμο, άπλετο οφθαλμόλουτρο, περαντζάδα, νυφοπάζαρο και μυρωδιά αρμύρας.

Όπως είπα, όλα αυτά "κάποτε"... τώρα είχε μωρουδιακά καρότσια όλων των ειδών χρωμάτων και βαλάντιων και άνθρωπους μόνους που τους έβγαζε βόλτα ο σκύλος τους και όχι αυτοί τον σκύλο.

Αφού λοιπόν καθόμαστε σε ένα ήσυχο καφέ, του λέω οτι έχει φτάσε το σημείο που η μοναξιά είναι αβάσταχτη, πρέπει να έρθει ένα χαστούκι να με ξυπνήσει ή κάποιος συνοδοιπόρος ρε παιδί μου.

Ο ίδιος λοιπόν έχει σχέση κοντά στα 4 έτη, η οποία κατ' ομολογία είναι ανορθόδοξη και ως παρατηρητής δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ για ποιον λόγο έβαλε στον εαυτό του σε αυτή την διαδικασία εφόσον ο παράγων επικοινωνία είναι κατ' ομολογία προβληματικός εως ανύπαρκτος με πολλά χάσματα και κενά μορφωσής, παιδείας κοκ.

Ο ίδιος είναι άνθρωπος διαβασμένος και καλλιεργημένος μιας και δεν έχει ούτε είχε ποτέ βιοποριστικά θέματα, είχε όλη την άνεση να ασχοληθεί με τον εαυτό του και μόνον, αυτό έχει λειτουργήσει θετικά για τον ίδιο και τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, γιατί εγώ να ομολογήσω οτι είμαι αρκετά μονόφθαλμος, έγω όπως λέει και ο ίδιος έχω δυο ταχύτητες μόνο ή τσίτα ή αδράνεια μέση λύση δεν έχει βρεθεί εως και σήμερα.

Που θέλω να καταλήξω, ενώ εγώ ποτέ δεν εξέφρασα γνώμη για τον γκόμενο του (και αυτό γενικώς είναι πολιτική μου μιας και η σχέση μεταξύ δύο είναι πάντα πολύ ευαίσθητο θέμα συζήτησης ειδικά εάν έχει επαφή προσωπική με κάποιον απο τους εμπλεκόμενους) γυρνάει και με αποστομώνει.

Νομίζεις μου λέει οτι καταλήγουμε με αυτόν που μας προκαλέι πάθος? λαγνεία? ή έρωτα?
(εγώ σιγή ιχθύος)
Μετά απο κάποιο διάστημα το μόνο που αποζητάμε είναι ένα σημείο αναφοράς, κάποιον άνθρωπο ο οποίος να μπορεί να κολυμπήσει με τα νερά μας και τούμπαλιν ή ιδανικότερα να βρισκόμαστε και οι 2 στο ίδιο ποτάμι (όχι το κόμμα).

Και αναρωτιέμαι, είναι πιο σημαντικό το γεγονός οτι κάποιος έχει παθιαστεί μαζί σου γι αυτό και επιδιωκεί σχέση μαζί σου, είναι πιο σημαντικό να είναι ερωτευμένος τυφλά, να κάνει την λίμπιντο σου να σπάει τα προσωπικά σου όρια ή μήπως είναι πιο όμορφο να είσαι η συνειδητή επιλογή του άλλου για σύντροφος, άντρας, πατέρας/μητέρα του παιδιού σου, οικονομικό σου στήριγμα κοκ?

Θα πρέπει να σε τιμά η επιλογή του συμβιβασμού και η απόρριψη όλων των αισθημάτων συναισθημάτων που κατά 99.9% είναι καταστροφικά και το τέλος μελετημένο?
Θα πρέπει να σε τιμά η επιλογή του χλιαρού γτ έτσι θα κρατήσει περισσότερο το λάδι στο καντήλι και θα γράψει περισσότερα χλμ το κοντέρ?

Μήπως απλά σε εμένα δεν κάνει αίσθηση η συγκεκριμένη λογική επειδή έχω μόνο 2 ταχύτητες?
Απο την άλλη όμως, την μια και μοναδική φόρα στην ζωή μου που δοκίμασα να κάνω "σχέση" στο χλιαρό κατέληξα να μισώ τον εαυτό μου.

Το να έχεις να γυρνάς σε κάποιον τα βράδια, απλό σημείο αναφοράς ή έλξη?
Το σημείο αναφοράς το επιλέγεις η σε επιλέγει?


5/4/14

Παρκάρωντας στην Αμηχανία

Το Σάββατο κάποιοι κλαίνε και είναι του θανάτου που λέει και ο Μαζωνάκης.
Εγώ τα Σάββατα που λες βάζω την πιο άνετη φόρμα μου παίρνω το πορτοφόλι μου, την λίστα μου και πηγαίνω με το υπερηχητικό μου τζετ στο σουπερ μάρκετ.
Ναι καλά άκουσες αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό μέρος του Σαββατοκύριακου μου... και κάθε Σαββατοκύριακου.

Έχω μπει στο ρόλο του νοικοκύρη αδίκως βέβαια γιατί ούτε σπίτι βρήκαμε ούτε το επιπλώσαμε ούτε διπλό είναι το κρεββάτι, εαν με πιάνεις...

Κι εκεί που είμαι και παρκάρω σε ένα τεράστιο πάρκινγκ στα Καρφουρ του Αλίμου φυσικά ο γκαντέμης θα πέσει στην πιθανότητα του να έρθει μούρη με μούρη με κάποιον που δεν...

Όπως κι έγινε.

Αφού ξεπερνάω το πρώτο σοκ, πέφτω φάτσα σε έναν απο τους 3 ανθρώπους με τους οποίους έθεσα στον εαυτό μου την δοκιμασία να προσπαθήσω να "χτίσω" ανεπιτυχώς όπως πάντα αλλα who cares ήμουν 19 και απο τότε η λέξη συμβιβασμός δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο μου.

Εδώ θέλω να καταγγείλω όλη την σειρά αποσμητικών της Nivea For Men γιατί δεν ενεργούν όπως υπόσχονται, η μασχάλη μου κόντεψε να αποκτήσει τον δικό της υδροβιότοπο.

Αφού σάστισα μερικά δευτερόλεπτα, είπα δεν γαμιέται και βγήκα απο το αμάξι μου για να προχωρήσω προς την είσοδο του Σούπερ Μάρκετ χωρίς να γυρίσω το κεφάλι μου δεύτερη φορά πίσω.

Όχι οτι με συνεπήρε ο συγκεκριμένος σαν άνθρωπος, ούτε τον έχουν ευνοήσει τα έτη που περάσαν, αλλά το Σύμπαν ήθελε να με εκνευρίσει σήμερα.

Κι αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει και συγκλίνω στο συμπέρασμα πως οι άνθρωποι απο τους οποίους μπορείς να περιμένεις υποστήριξη, συμπαράσταση, διαύγεια, συντροφία και να αποκαλείς φίλους είναι τελικά λιγότεροι απο τα δάχτυλα της μιας παλάμης, οπότε γιατί να μην εμβαθύνω και έγω στην λογική του πως μόνο με έναν δεσμό, έναν άνθρωπο δίπλα σου μόνο τότε μπορείς να αναμένεις τα ανωτέρω και να ξεκινήσω απεγνωσμένα να ψάχνω?

Θα επανακάμψω.
Έχω να μιλήσω για σημεία αναφοράς.


10/3/14

απο Πέμπτη βράδυ μέχρι Ψυχοσάββατο

Έχω έναν γνωστό, φίλο δεν τον λες σε καμία περίπτωση, που τον γνωρίζει όλη η παρέα γτ είναι συνομίληκο και είναι της ίδια φουρνιάς αδερφή στο κουρμπέτι.

Αυτό το παιδί είναι ένα χρόνο μεγαλύτερο απο εμένα, δεν έχει εργαστεί ούτε μέρα στην ζωή του, ζήτημα να έχει συμπληρώσει μήνα ενσύμων στα 32 του χρόνια. Ο Άρης λοιπόν είναι απο τους ανθρώπους που απεχθάνομαι γτ πολύ  απλά δεν χωράνε σε καμία λογική, όλη του η ζωή είναι μια βαλίτσα (κι αυτή μίνι), σκεπτικό "έχει ο θεός" κι όταν δεν έχει δεν πειράζει, φιλοξενούμαστε και στο πατρικό μας ή σε κάποιο συγγενή που θα κλαφτούμε.

Ο στόχος του στη ζωή είναι να έχει μέσα στην εβδομάδα οπωσ (και) δήποτε μια σχέση. Και όχι απλή σχέση, να βγείς ενα ραντεβού, να πιείς ένα καφέ ή να πας ένα σινεμά... Όοοοοχι. Σχέση είναι για τον Άρη είναι να σε γνωρίσω στις 04.00 να χορέψουμε 07.00 να έχει το αντικλείδι του σπιτιού σου και να έχει βολικότατα ήδη αποσπάσει ένα συρτάρι 20 επι 40 πόντους για να ξεπακετάρει την τσαντούλα του με όλα του τα υπάρχοντα η οποία των συνοδεύει συμπτωματικά όλες τις ώρες της ημέρας για να είναι έτοιμος για παν ενδεχόμενο... θύμα.

Εάν τον πάρεις τηλέφωνο Δευτέρα θα μένει Καλλιθέα (στον "δεσμό") και αν τον πάρεις Παρασκευή βράδυ θα είναι Αμπελόκηπους (στον κολλητό της εβδομάδος) και θα ετοιμάζεται για ποτό ρεφενέ ή δανεικό για να βρεί το θύμα-δεσμό της εβδομάδος που ξεκινά.

Είναι ο δεσμός σφηνάκι, απο Πέμπτη βράδυ μέχρι να ξημερώσει Ψυχοσάββατο.

Εννοείται πως καταδικάζω το όλο σκηνικό, αλλά κάπου εδώ τρυπώνει και ο διάολος μέσα μου, 12-13 χρόνια τώρα που τον γνωρίζουμε όλοι σαν παρέα επιβιώνει αποκλειστικά με αυτόν τον τρόπο, με την μέθοδο Ψυχοσάββατου, και οκ, μαγκιά του δεν με απασχολεί κιόλας. Αν περάσουμε όμως στους αριθμούς και στο γεγονός πως τα θύματα του δεν είναι επαναλαμβανόμμενα σημαίνει πως η Αθήνα είτε έχει πολλούς απελπισμένους ή έχουμε πήξει στα νούμερα (και δεν μιλάω για την αριθμητική).

Αίντε λοιπόν εγώ με τον νόμο των πιθανοτήτων δε θα μπορέσω να βρώ το κελεπούρι. Και πάει στο διάολο γτ εγώ δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου, ούτε για να συμβιβαστώ αλλά ούτε και να με ανεχτούνε. Μα και όλοι οι φίλοι μου και γνωστοί μου όμως πάλι μπακούρια είναι. Με εξαίρεση 1 ζευγάρι που ξέρω πως είναι πραγματικά μονογαμικό, γτ γνωρίζω και άλλα λαμπρά παραδείγματα που για να κρατάνε την σεξουαλική τους ζωή "ζωντανή" έχουνε χωρίσει τις νύχτες στους σε δακτύλιο μονά-ζύγα ή αν βρούμε κάποιον diesel περνάει στην πράσινη ζώνη και τον παίρνουν τρίο. Θου κύριε.

Μήπως τελικά η πραγματικότητα της ζωής είναι τα Χρυσά Κορίτσια (3 γεροντοκόρες μαζί) κι όχι το Σεξ εν δε σίτυ με καθημερινότητα άπλετης ποσότητας σπέρματος, οδυρμού και Cosmopolitan cocktails?
Που να βρείς σωστό άνθρωπο επιτέλους?

Απο Πέμπτη βράδυ μέχρι Ψυχοσάββατο που λες αγαπημένε αναγνώστη.
Εάν έχεις πάντως και σκούρα αλλά και ανοιχτή σταφίδα βρες καμια συνταγή για φανουρόπιτα, γτ αλλιώς γκόμενο σε αυτή την πόλη και μονογαμικό? Χλωμό.


3/3/14

Τα πάντα είναι καλύτερα με Κρέμα Γάλακτος.

Κι ενώ η Σαρακόστη ξεκίνησε επίσημα κι όλοι γιορτάζετε πάνω απο παναρισμένα θράψαλα (τα οποία σιχαίνομαι κιόλας) υμνούμε την δικαιολογία που θα αφήσει τα απόκρυφα μας να ανασάνουν απο τον ξυράφι για τις επόμενες 40 ήμερες.

Φυσικά ειρωνεύομαι γιατί ενώ σε όλους πάνε τα γένια 3 ημερών, εγώ έχω βγάλει γένια 3ων ιεραρχών... μόνο που δεν είναι στο πρόσωπο. Μουαχαχαχαχα.

Ακόμα και τα υπέροχα ενημερωτικά site, στα οποία ξεκλέβω χρόνο και διαβάζω απο την δουλειά έχουν εκτεταμένα άρθρα για τα οφέλη της υγιούς σεξουαλική ζωής. Είμαι σίγουρος πως κάποια σατανική ιδιοφυία αυτή τη στιγμή είναι στο μπάνσκο και κάνει σκι, επειδή γράφει αυτά τα νερόβραστα άρθρα τύπου Βαίτση και πλουτίζει απο τα κλικ που κάνει η γενιά του 1980-1985 απο τη μοναξιά που βιώνει.

Παρόλο που γενικώς αποφεύγω να συσχετίζομαι με αριθμούς και ακόμα αποτελεί μυστήριο πως πέρασα 2 λογιστικές στο ΤΕΙ και κατάφερα να πάρω πτυχίο, κάνω φοβερό Check Control, ακόμα και στην δουλειά έχω αναλάβει στατιστικά, παραστατικά, audits...

Προχτές καθόμασταν για καφέ με ένα φίλο, όλη η καφετέρια είχε μέσο όρο 3 άτομα ανα τραπέζι, η καφετέρια είχε περι τα 35 τραπέζια More or less, απο όλη την καφετέρια μου αρέσαν 2 τύποι, με τον έναν δεν είμαστε σεξουαλικά συμβατοί, με τον άλλον γνωριζόμαστε είναι φοβερό παιδί αλλά δεν κυλάει το πράγμα όπως θα ήθελα, αν και πιστεύω οτι και αυτό έχει να κάνει με την ασυμβατότητα μας αλλά ας είναι, δεν μπορούμε να αρέσουμε και σε όλους.

Βάζουμε λοίπον κάτω να νούμερα, 35 επι 3 μας κάνει 105 άτομα, απο τα 105 μου άρεσαν τα 2 ας πούμε χοντρικά οτι το Ratio μου είναι 2%.
Κι ενώ θα έπρεπε να είμαι στην άμεση ζήτηση, όπως όλα τα 2% προϊόντα,πχ η Αγελαδίτσα της φάγε, ή το Πράσινο γάλα, ξέρεις πάρα πολύ καλά οτι το πιο ζεστό πράγμα που με έχει αγγίξει τελευταίως είναι το αερόθερμο στο μπάνιο του φίλου μου του Γιώργου.

Εκεί λοιπόν που ήμουν στον Μαρινόπουλο την προηγούμενη Τρίτη που είχε προσφορά το κωλόχαρτο (το καλό, όχι εκείνο που είναι σαν γυαλόχαρτο και σου κάνει την αιμορροίδα μποστάνι) σταμάτησα να πάρω λίγο πεκορίνο Ιταλίας,  μιας και η Παρμεζάνα πλέον είναι απαγορευτική με το μισθό μου. Με την άκρη του ματιού μου πιάνω το άντρα και πρώην συμμαθητή μου απο το νήπιο μια κοπέλας την οποία είχα συμμαθήτρια στο λύκειο και την έχω φίλη στο Fb. Γι αυτούς ο έρωτας ήταν μόλις 2 τετράγωνα διαφορά, μιας κι όλοι έχουμε μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά, παντρευτήκαν και βγάλαν και μούλικο, βέβαια τα κιλά της γέννας φάνηκε να έχουν βαρύνει και τους 2 ή πρέπει να τρώνε τα πάντα με μαγιονέζα και Κρέμα Γάλακτος, δεν εξηγείται αλλιώς. Ακόμα και το μωρό στο καρότσι έμοιαζε με το κουκλάκι της Michelen, ομολογώ πως ήταν ολίγο τρομακτίκο.

Σαφέστατα τους απέφυγα όπως ο διάολος το λιβάνι, αλλά όλη αυτή την μόδα των ανθρώπων που θέλουν να φαίνονται σουπερσταρ, στο facebook, το twitter και το Instagram δεν την αντιλαμβάνομαι, οι δε στρέητ έχουν ανεβάσει σε πρώτη φάση ότι φωτογραφία γάμου κρύβει τα προγούλια τους και η μπούκλα του φλου είναι ακόμα στη θέση τους πριν πέσει το Ντάρι Ντάρι του Πάριου και αρχίσουν τα βυζιά να μπαλατζάρουν σαν τις κυρίες στο Pretty Bra απο το χοροπηδητό, κατόπιν γεμίζουν το Τimeline με πατουσάκια και τούρτες με κεράκια απο τα μούλικα, και στο τέλος καταλήγουν ένα βήμα πριν γίνουν οι επόμενοι εθελοντές, ευχαριστημένοι πελάτες της Πρίνου ή του Sip and Slim Coffee,γιατί το φραπέ είναι λαϊκό και το αγαπάμε.

Οι δε αδερφές χωρίζονται σε 2 κατήγορίες, αυτές που έχουν αποδεχθεί οτι τα πάντα είναι καλύτερα με κρέμα γάλακτος και τους βλέπεις να φωτογραφίζονται με κοιλάρες και συναγωνίζονται σε ποστς την Ειρήνη Ψυχούλη στην Lifo και οι άλλοι που έχουν μπει στην αίρεση του μπρόκολου, του συμπληρώματος και της Κρεατίνης, η αγία τριάδα. Φωτογραφίζονται στο μπάνιο, στα αποδυτήρια, ενίοτε και δίπλα απο τα βάρη ή στην κωπηλατική εαν το γυμναστήριο έχει καθρέφτη ακριβώς μπροστά αλλά εκεί που πραγματικά δίνουν ρεσιτάλ και βάζουν όλη την μαεστρία τους είναι στην παραλία, γνωρίζουν τι ώρα πρέπει να βγει η φωτογραφία ώστε ο ήλιος να είναι στην κατάλληλη γωνία για να σκιάσει τους κοιλιακούς και να φαίνονται σαν το Hulk ενώ το speedo τους θα ήθελε ενδόμυχα να είναι το κάτω μέρος απο το μπικίνι της Bibibo και να είναι πάνω σε κάποιο bar στην Ψαρρού και να τους καμακώνει ο Μπάμπης ο αμορτισεράς απο την Λ. Θηβών.Αυτό όμως δεν τους σταματά να περνάνε "υπέροχα" απλώς  μαθηματικά δεν βγαίνουν οι ώρες της ημέρας.

Πότε πάνε δουλειά, πότε πάνε σπίτι, πότε φορτίζουν το κινητό που είναι προέκταση του χεριού τους, πότε μαγειρεύουν, πότε πάνε γυμναστήριο, πότε πληρώνουν τους λογαριασμούς τους, πότε προλαβαίνουν και βγαίνου σε όλα τα Nightclub ή μεζεδοπωλεία, βγάζουν φωτογραφίες, ερωτεύονται, αλλάζουν κούρεμα, περνάν ρεφλέ το μαλλί και τους μένει και χρόνος για οικογενειακές φωτογραφίες και ύπνο.

Και αναρωτιέμαι, εγώ τι έχω καταφέρει στην ζωή μου? Δεν έχω ούτε μια Selfie πειστήριο.
Μια Selfie στο γυμναστήριο, μια Selfie στην ξαπλώστρα αφυδατωμένος αλλά με τον κοιλιακό τηλεκοντρόλ και το μοχίτο στο χέρι (γτ η λευκή ζάχαρη είναι ο Σατανάς),μια Selfie με την μετακόμιση ανα έτος γτ πολύ απλά έχουν μάθει πολλοί το σπίτι, κοκ...

Υπάρχει μόλις 2% πιθανότητα να κάνω instagram, και το μισό αυτής να κάνω κοιλιακούς.
Άρα όπως λέει και η Άντζελα υπάρχει μια τοις χιλιοίς να στραβωθεί κάποιος που να αξίζει να με κοιτάξει.

Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι τα Bazaar έχουν την μισόλιτρη Κρέμα Γάλακτος σε απίθανη τιμή, έτσι μπορώ σιγά σιγά να σαμποτάρω τις αρτηρίες μου να ησυχάσω.

24/2/14

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Οι περισσότεροι κατηγορούν την κρίση, για την μεταβολή που έχει επιφέρει στις ανθρώπινες σχέσεις.
Εως ένα σημείο αυτό ειναι αλήθεια. Σίγουρα τα πράγματα έχουν αλλάξει, δεδομένου οτι ο κόσμος δεν έχει την διάθεση να φλερτάρει να κινηθεί ή να προχωρήσει εφόσον δεν μπορεί (οικονομικά και μετά αισθηματικά) να ακολουθήσει παρέες φίλους κτλ, ή να κυνηγήσει το εκάστοτε αντικέιμενο του πόθου του.

Βέβαια όλη αυτή η κατάσταση έχει βγάλει στην επιφάνεια και τον αληθινό εαυτό πολλών. Ιδιαίτερα ανθρώπων που περιστοιχιζόμουν και περιστοιχίζομαι.
Η απώλεια οικονομικής επιφάνειας και όλων αυτών των δήθεν καθωσπρεπισμών καθώς και όλων των υλικών συγκάληψης ξαφνικά τους αφήνει χωρίς τα απαιτούμενα προκειμένου να προμηθευτούν αυτό το τσίτι που είχαν πρίν ώς πέπλο μυστηρίου.
Προς μεγάλη μου απογοήτευση, οι περισσότεροι εξ αυτών είναι τόσο κενοί, σαν άνθρωποι, σαν ενδιαφέροντα, σαν παιδεία σαν σαν σαν... που έστω και αυτό τον καφέ που ίσως καταλήξετε να πιείτε σε κάποιο σπίτι (έλλειψη χρημάτων) να κοιτάζετε στο τέλος τα κουρτινόξυλα και να ρωτάτε πόσους πόντους είναι το στρίφωμα και πόση διαφορά κάνει η κουρτίνα στο σπίτι.
(Μου έχει τύχει, να μην σου τύχει)

Όπως καταλαβαίνεις οι φίλοι (όχι με την ευρύτερη έννοια) έχουν πέσει σε πληθυσμό. Ούτε μούντζα δεν συγκροτούν όλοι μαζί.

Τελικά είναι τόσο επιφανειακά όλα και τόσο εξαρτώμενα απο το χρήμα και το πως μπορούν να αναπτύξουν μια καθημερινότητα γύρω απο αυτό προκειμένου να βρείτε "κοινά" ή να γεμίσουν οι ώρες σας με άσκοπες συζητήσεις και κοινωνικό σχόλιο που στην ουσία... τι μένει?

Ο καθένας με το παράπονο του.
Ουδείς δεν λέει δόξα τω θεώ, και αυτό το λέω εγώ που είμαι απο φύσης μου γκρινιάρης, αλλα δεν επιβαρύνω κανέναν με τα προσωπικά μου εκτός και αν με ρωτήσει. Δεν μπαίνω στην διαδικασία να αρχίσω ένα παραλήρημα εγωκεντρισμού, χωρίς πρώτα, έστω και απο ευγένεια-Savoir Faire να ρωτήσω και τον άλλο πως είναι. Κι ακόμα κι αν φτάσω στο σημείο που θέλω να αποσυμπιέσω, θα λάβω υπ'όψιν μου τον συνομιλητή μου δεν θα αρχίσω να μονολογώ στον άνεργο κολλητό πόσο στεναχωρημένος είμαι γιατί το κινητό μου δεν είναι Iphone 5s πχ... είναι κόσμια συμπεριφορά να μην περιπαίζεις τον οποιοδήποτε πόνο του άλλου.

Δεν είναι όλοι σαν εμένα ωμοί που θα σε βάλουν στην θέση σου.

Αλλά και που τα λέω σαμπώς βρίσκουν τόπο έχω την εντύπωση? Όχι απλά τα λέω για να μην μας θεωρούν και μαλάκες. Αυτό δεν θα το δεχθώ.

Και True Fact, προχτές μίλαγα με ένα φίλο μου και μου κλαιγόταν γιατί ανακαλύψαν μια παλαιά κληρονομιά του πατέρα τους στο εξωτερικό και τελικά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα θέλαν για να μπορέσουν να εξασφαλήσουν ακόμα μια 20 ετία άεργης και αβάδιστης επιβίωσης είναι μόλις περι τα 100,000 ευρώ και αυτό τους δημιουργεί πρόβλημα γιατί μέχρι να κινηθούν νομικά, ο φίλος μου τώρα δεν έχει να κάνει σέρβις στο ολοκαίνουριο αμάξι του που κοστίζει 150€ αλλά την επομένη είχε κλείσει διπλό εισητήριο για θέατρο με το γκόμενο.

Που να κάτσω να μην με πάρουν τα σκάγια?
Πόσα πλεον να διαχειριστώ?

Τελικά μήπως να επιλέξω τις κουβέντες περι κουρτινόξυλων και ρωγμών στο τοίχο?

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

19/2/14

Reboot - Painfully Single

Γεροντοκόρος ετών 31

Αβάσταχτα αδέσμευτος.
Η καλύτερη μου παρέα είναι μια φλις κουβέρα που αγόρασα στο εορταστικό παζάρι των Χριστουγέννων για 5 ευρώ.
Σηκώνομαι το πρωί πάω στην δουλειά, όλη την ημέρα κάθομαι πίσω απο μια οθόνη υπολογιστή και υπομένω παθητικά να περάσει η ώρα, να συμβεί κάτι, ή έστω να έχουμε δουλειά για να απασχοληθώ.

Τα όνειρα περί αύξησης - καριέρας - μπόνους είναι ένα κλασσικό αστείο όσο και τα ποντιακά ανέκδοτα.
Κάθε απόγευμα γυρνάω στο σπίτι, η μάνα μου κυκλοφορεί στα δωμάτια σαν την Μάρθα Βούρτση, κρίμα που δεν μένουμε σε κανα 5άρι για να είναι πιο γραφική η περιπλάνηση της στους διαδρόμους. Βάζοντας το κλειδί στην πόρτα, κάθε μέρα αναμένω την έκπληξη την οποία καλούμαι να αντικρύσω.
Το άδειο ψυγείο το οποίο γέμισα πριν 2 μέρες και εάν έμενα μόνος θα με έβγαζε μια βδομάδα
Το λογαριασμό της ΔΕΗ ο οποίος μαρτυρά πως μάλλον διατηρώ μυστικά Hostel με το θερμοσίφωνα ανοιχτό 24/7
Τις απορίες που έχουν οι άνεργοι του οικήματος περί ηλεκτρονικών υπολογιστών και διαφόρων Trend που δεν αντιλαμβάνονται
Τα ψυχολογικά - ψυχοσωματικά της μάνας μου
Την κλημακτήριο της
Το δράμα του πατέρα που ζητάει χαρτζιλίκι
Τον αδερφό μου που κουβαλάει την γκόμενα στο σπίτι και βγάζουμε συσσίτιο.

Όλα αυτά στον μισθό των 800 ευρώ.

Σέρνω τα πόδια μου στο κρεββάτι και κουκουλώνομαι με την Φλις μου.
Ησυχία μηδέν.

Και να φύγω! Να φύγω? Ας φύγω.
Εγώ ο συνειδητοποιημένος ομοφυλόφιλος κατά των παιδιών και την δημιουργία οικογένειας (με την συμβατική της έννοια) να συντηρώ 2 σπίτια? Γιατί? Όχι, αυτό παραπάει.

Και πες οτι φεύγω, να χρεωθώ για να ζήσω με ποιον?
Με τον εαυτό μου. Μη μασάς το παραμύθι για τον πρίγκιπα, μετά τα 30 στην καλύτερη να κάνεις φάση με το άλογο, ή καμιά φοράδα. Πάρτο απόφαση ο πρίγκιπας κάπου παράπεσε ή έκανε στάση και ξεχάστηκε.
Άντε στην καλύτερη να δίνω 250 ενοίκιο για να μπορώ να φιλοξενώ διάφορα ανώνυμα γαμήσια, κάτι που δεν θα έκανα καθότι υποχόνδριος. Δεν μοιάζει καλό το Deal. Δεν συμφωνείς?

Ωραία. Και που καταλήγουμε το λοιπόν?
Να κάνω Reboot στην κατάθλιψη μου?
Nα τραβήξω μια κόκκινη γραμμή που λέει και η Νατάσσα και να πάρει ο καθένας το δρόμο του?
Άλλωστε 30 χρόνια συγκατοίκηση είναι too much.

Έχεις κάποια άλλη πρόταση?
Εάν ναι, ενδιαφέρομαι να την ακούσω...

Στο εν τω μεταξύ μπορούμε να κόψουμε λίγη φλέβα?
Να πέσει το τεμάχιο περικαλώ.

2/2/14

Απογοήτευση στο έπακρο.

Πόσες λέξεις πια να περιγράψουν αυτή τη κατάσταση?
Περάσαμε τα 30άντα, ξεκαθάρισε το τοπίο. Έχω αναλωθεί σε διαπροσωπικές σχέσεις (φιλικές) που δεν άξιζαν ούτε λεπτό απο το χρόνο μου τελικά. Όλοι τελικά είναι πουτσόδουλοι, με το που βρεθεί ο πρώτος μαλάκας και σπιτωθούν χαζεύουν.
Και εντάξει, πόσα λάθη να συγχωρέσεις, πόσες φορές να τους αφήσεις με μία κίτρινη κάρτα?

Μήπως εγώ είμαι λάθος, που ποτέ δεν βρήκα έναν άνθρωπο να πέσω με τα μούτρα και να χάσω όλο μου το περίγυρο?
Και πώς να στηρίξω κάτι τέτοιο αφού η ιστορία πάντα έχει το ίδιο δίδαγμα.
Ποτέ μην δίνεσαι ολοκληρωτικά σε κανέναν.
Φύλαγε πάντα την πισινή σου.
Ευαγγέλιο.

Αμήν.

Πόσο πια να εκθέσω τον εαυτό μου?
Απορροφημένα ζόμπι του Instagram και του Twitter. Τι απέγινε το μυστήριο? Τι απέγινε η κλιμάκωση της έντασης?
Τέλος εποχής για το vibe, την ενέργεια και το νόημα πίσω απο τις γραμμές.
Ότι κι αν ζητάς απλά google it.

Sex? Δεσμό της ώρας? Του Σαββατοκύριακου? Αποδοχή αγνώστων? Likes? Κοπλιμέντα απο αγνώστους? Κοιλιακούς με το κουτάλι?
Ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε μόνοι σας υπάρχει και το Photoshop.
Mέγα εργαλείο. Θεόσταλτο.

Get a grip.

Τέλος στα πάρτυ, τέλος στην κίνηση, τέλος εποχής στα ερωτικά πεδία.

Σύνταξη εδώ και τώρα.
Ναι φίλε στο λέω ειλικρινά, να βρώ ένα υπέροχο σπιτάκι, να έχω όσα μπικικίνια μου χρειάζονται, μια Φλις κουβερτούλα.

Βαρέα ανθυγιεινά.
Αυτή είναι η ζωή τώρα πια.